อาจกล่าวได้ว่าเสื้อสายเดี่ยว ซึ่งได้รับอิทธิพลจากตะวันตก กลายมาเป็นวัฒนธรรมใหม่ในการแต่งกายของสังคมไทยบางส่วนไปเสียแล้ว สายเดี่ยวได้สะท้อนให้เห็นความทันสมัย อิสระเสรีภาพของการกล้าเปิดเผยรูปร่างผู้สวมใส่

     อันที่จริงแฟชั่นสายเดี่ยว เคยมีมานานแล้ว เมื่อสักสามสิบปีก่อนเห็นจะได้ และในที่สุดมันก็แวะเวียนมาอีกครั้ง ตามประสาสัจธรรมของแฟชั่น แต่ในสมัยก่อนเขาใส่อย่างมีหลักมีเกณฑ์ คือเฉพาะงานราตรีหรืองานเลี้ยงสำคัญๆ ไม่ได้ใส่กันเกร่ออย่างปัจจุบัน

     การใส่สายเดี่ยวไม่ผิดอะไร แต่ในมุมมองของข้าพเจ้าก็ไม่เชิงว่าจะสนับสนุน อย่างไรก็ตาม หากใส่เข้าชั้นเรียนหรือไปงานศพนี่ขอที มันไร้รสนิยมและผิดกาละเทศะอย่างอุกฤษฏ์

     ข้าพเจ้ามองว่า ผู้ที่น่าจะเข้ามามีบทบาทสำคัญส่วนหนึ่งในเรื่องการแต่งกาย ก็คือ นักออกแบบ หรือดีไซน์เนอร์ อันที่จริงดีไซน์เนอร์ไทยมีความสามารถที่จะกลั่นกรองได้ว่า แฟชั่นแบบใดสอดคล้องกับวัฒนธรรมไทย สภาพภูมิอากาศ และวิถีการดำเนินชีวิต ของอย่างนี้ช่วยๆกันคนละไม้คนละมือคงดี เพราะถ้าดีไซน์เนอร์กำหนด TREND มาแล้ว ก็เป็นธรรมดาอยู่เองที่อุตสาหกรรมเสื้อผ้าจะต้องผลิตเสื้อผ้าออกมาตามกระแส เพื่อรองรับความต้องการของผู้สวมใส่ อีกอย่างหนึ่งถ้าตามความคิดเรื่องแฟชั่นจากฝรั่งเรื่อยไป วงการแฟชั่นไทยคงไม่ก้าวหน้า เหมือนกับที่เราเป็นฝ่ายรับเอาเทคโนโลยีอื่นๆ จากเขา แต่ไม่อาจสร้างสรรค์เทคโนโลยีของตนเองได้เลย แล้วในที่สุด ก็ต้องเสียเงินในการซื้อเทคโนโลยีจากต่างชาติร่ำไป

     แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า จะหวนกลับไปใส่ผ้าแถบ โจงกระเบน ฯลฯ กันอีกครั้ง เพราะนั่นเป็นรูปแบบผิวๆ หนึ่งของวัฒนธรรมไทย ดังนั้นการที่จะกำหนด TREND ก็ต้องพิจารณากันไปตามความเหมาะสม

     เสื้อสายเดี่ยวจะฮิตไปนานแค่ไหนไม่แน่ใจนัก แต่พิพิธภัณฑ์เครื่องแต่งกาย คงจะบรรลุเรื่องเกี่ยวกับเสื้อสายเดี่ยว เข้าเป็นส่วนหนึ่งของเนื้อหา ในแง่ที่เป็นการปรากฏการณ์ใหม่ทางแฟชั่น ซึ่งผู้คนส่วนใหญ่มักจะคาดการณ์ว่า อาจจะเชื่อมโยงไปสู่ปัญหาสังคม

หากต้องการบอกรับเป็นสมาชิกจดหมายข่าวมูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์ กรุณาส่งชื่อ ที่อยู่พร้อมแสดมป์ ๖ ดวงต่อปี มาตามที่อยู่มูลนิธิฯ