ไปต่างจังหวัดครั้งใด ข้าพเจ้ามักใฝ่ซื้อของฝากจากท้องถิ่นอยู่เสมอ ถือเป็นการอุดหนุนรายได้แก่ชาวบ้านและยังทำให้ทราบถึงเศรษฐกิจและวิถีชีวิตของท้องถิ่นนั้นๆ ช่วงเวลาที่ผ่านมาดูเหมือนว่าของฝากในแต่ละท้องถิ่นจะผลิตตามกระแสกัน บางแห่งผลิตมาชนกัน บ้างก็โหมผลิตเพื่อทำยอดขาย จนกระทั่งควบคุมคุณภาพได้ไม่ดีพอ ฯลฯ ในที่สุดจึงเกิดปัญหาว่าสินค้าจากท้องถิ่นทั้งหลายนั้นจำหน่ายออกยาก ข้าพเจ้าซอกแซกไปจึงพบว่า ของฝากจากท้องถิ่นหรือสินค้าพื้นบ้านกำลังประสบกับปัญหาต่างๆ ดังนี้

     ความเข้าใจเรื่องกลไกตลาด เช่น การไม่จำกัดปริมาณในการผลิต ส่วนใหญ่เป็นเพราะสินค้านั้นๆ เป็นที่นิยม ท้องถิ่นที่ใกล้เคียงกันเลยผลิตตามอย่างกัน ไปๆ มาๆ จึงค้างหิ้งอยู่เป็นจำนวนมาก สินค้าประเภทนี้มักจะได้แก่ ผลิตภัณฑ์สมุนไพร อาหารแปรรูป สินค้าที่มิได้แสดงเอกลักษณ์ใดๆ ของท้องถิ่นเลย รวมถึงดอกไม้ประดิษฐ์สีสันบาดตาที่วางขายเป็นสินค้าที่ระลึกในพิพิธภัณฑ์บางแห่ง

     การออกแบบบรรจุภัณฑ์ สินค้าบางประเภทมีคุณภาพดี แต่การเลือกวัสดุและการออกแบบหีบห่อไม่ชวนซื้อ ข้อนี้ไม่ต้องอธิบายมาก เพราะเห็นกันอยู่เจนตา

     มาตรฐานคุณภาพ ไม่ถึงขั้นขนาด ISO ของฝรั่งก็ได้ แต่เมื่อซื้อไปใช้แล้วผู้ซื้อควรรู้สึกประทับใจ ไม่ใช่ว่าใช้เครื่องจักสานที่ละเอียดงดงามไปสักพักก็ขึ้นราแห้งกรอบ ส่วนอาหารแปรรูปและผลิตภัณฑ์สมุนไพรควรบอกวันที่ผลิตและวันหมดอายุ บางอย่างควรมี อย.รับรองโดยเฉพาะเรื่องสารตกค้างและสารปนเปื้อน

     การสร้างความเป็นแบรนด์ ( Brand) ไม่ใช่แบรนด์เนม แต่หมายถึงการทำให้ลูกค้าประทับใจในคุณภาพและเอกลักษณ์ของสินค้าท้องถิ่นที่หาไม่ได้ในที่อื่นๆ เช่น เมื่อเอ่ยถึงขนมหม้อแกงไข่ขาวก็ต้องหม้อแกงยี่สาร ผ้าทอสีสันจัดจ้านก็ต้องที่หนองขาว หรือผ้ามัดหมี่ก็ต้องที่จันเสน เป็นต้น

     สมัยนี้เทคโนโลยีก้าวไกล ชุมชนหรือท้องถิ่นสามารถสร้างโฮมเพจของชุมชน เพื่ออธิบายหรือให้ข้อมูลในด้านต่างๆ เกี่ยวกับสินค้า ที่เป็นบริบทหนึ่งในภาพใหญ่ของชุมชนได้อีกด้วย

     อย่างไรก็ตาม คุณภาพของสินค้าและรายได้ของชุมชนจะพัฒนาไปเพียงใดนั้น ย่อมขึ้นอยู่กับความร่วมมือร่วมใจของคนในชุมชนและผู้นำชุมชนเป็นแน่แท้