• บันทึกจากท้องถิ่น ถึงคราวขึ้นคาน |
|
| สุวิมล ภู่วีพัฒน์พงศ์ | |
บ้านพลับที่บางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นหมู่บ้านของชุมชนมุสลิมที่มีอาชีพรับซื้อเรือ เช่น เรือโยง เรือต่อ เรือเอี้ยมจุ๊น สำหรับเรือที่มีสภาพชำรุดทรุดโทรม ไม้ที่ใช้ทำเรือเป็นไม้สักแทบทั้งลำ ยกเว้นลูกประสักที่ใช้อุดตรงผิวด้านนอกของลำเรือนั้นทำจากไม้แสม ซึ่งมีความแข็งแรงทนทานมาก และมีราคาแพงกว่าไม้สักหลาย การค้าขายขนส่งทางน้ำแต่เดิมมามีความสำคัญอย่างยิ่งเนื่องจากการคมนาคมทางบกนั้นไม่สะดวก และผู้คนส่วนใหญ่ล้วนตั้งบ้านเรือนอยู่ริมแม่น้ำลำคลองภาพชีวิตริม เรือสินค้าในอดีต มีทั้งเรือใบซึ่งมักแล่นลมมาจากเมืองท่าชายฝั่งทะเลขนาดไม่ใหญ่นัก และเรือเอี้ยมจุ๊น ซึ่งเป็นเรือขนาดใหญ่มีระวางมากถึง ๒๑ ตัน ใช้วิธีการเดินเรือ ในช่วงเวลา ๒ ปีที่ผ่านมานี้มีเจ้าของเรือนำเรือมาขายมากขึ้นกว่าแต่ก่อน เนื่องจากการค้าขายทางเรือลดน้อยลง หากเรือที่มีสภาพดีส่วนใหญ่มักรับซื้อในราคาราว ปัจจุบันมีการนิยมใช้เรือเหล็กมากขึ้น แม้ว่าการต่อเรือเหล็กจะมีราคาแพงขึ้นอีกมากมาย เฉพาะค่าดาวน์ก็ตกราวลำละ๑,๔๐๐,๐๐๐บาทแล้ว การขนส่งทางน้ำจึงเปลี่ยน แต่ก่อนเรือไม้สักเหล่านี้มักบรรทุกสินค้าต่างๆที่บรรทุกมากคือ ข้าว ต่อมาเปลี่ยนเป็นบรรทุกทราย เนื่องจากมีการก่อสร้างมากขึ้นและประจวบกับการค้าทางบกสะดวก จากการสอบถามเรื่องประเพณีการเซ่นไหว้ แม้ว่าจะเป็นชาวอิสลาม ชาวบ้านที่ทำอาชีพนี้ก็มีการไหว้เจ้าที่เจ้าทางเรือ หรือเรียกว่าการเซ่นไหว้แม่ย่านางเป็นประเพณี |
|
| หากต้องการบอกรับเป็นสมาชิกจดหมายข่าวมูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์ กรุณาส่งชื่อ ที่อยู่พร้อมแสดมป์ ๖ ดวงต่อปี มาตามที่อยู่มูลนิธิฯ |