ความโอ่อ่าอย่างหนึ่งของราชสำนักสมัยกรุงศรีอยุธยาก็คือ ในพระราชฐานมีอุทยานที่สวยงาม มากมายด้วยพันธุ์ไม้นานาชนิด มีเขามอ น้ำพุ น้ำตก ในยามว่างหรือเวลาเป็นมงคล พระเจ้าแผ่นดินโปรดให้มีการเล่นละครและดนตรี เป็นประจำจนเกิดเป็นละครในขึ้น มีการนำเรื่องราวจากชาดก นิทานท้องถิ่น และวรรณกรรมของต่างชาติมาแต่งเป็นละครมากมาย เช่น รามเกียรติ์ สังข์ศิลป์ชัย อิเหนา มโนราห์ สืบทอดมาจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ เมืองโบราณได้สร้างโรงละครขึ้นเป็นอาคารโถง ซึ่งก็คือเวทีสำหรับการแสดงละคร ดังมีปรากฏให้เห็นภาพจิตรกรรมโบราณ